…«Είσαι γλάρος. Όλοι σε αγαπάμε, Καλότυχη. Και σ’ αγαπάμε, γιατί είσαι μια γλαροπούλα, μια όμορφη γλαροπούλα. Δεν σου αντιλέγουμε όταν σ’ ακούμε να κρώζεις ότι είσαι γάτος, γιατί μας κολακεύει που θέλεις να είσαι γάτος, γιατί μας κολακεύει που θέλεις να ’σαι σαν κι εμάς· όμως, είσαι διαφορετική από μας, και μας αρέσει που είσαι διαφορετική. Τη μάνα σου δεν μπορέσαμε να τη βοηθήσουμε, εσένα όμως, ναι. Σε προστατέψαμε ώσπου να βγεις από το αυγό. Σου χαρίσαμε όλη μας τη στοργή, χωρίς να θέλουμε ποτέ να σε κάνουμε γάτο. Σε θέλουμε γλάρο, κι έτσι σ’ αγαπάμε. Νιώθουμε πως κι εσύ μας αγαπάς, πως είμαστε οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, κι είναι καλό να ξέρεις πως μαζί σου μάθαμε κάτι για το οποίο καμαρώνουμε· μάθαμε να εκτιμάμε, να σεβόμαστε. Είναι πολύ εύκολο ν’ αποδέχεσαι και ν’ αγαπάς αυτούς που είναι σαν κι εσένα, αλλά πολύ δύσκολο κάποιον που είναι διαφορετικός. Κι εσύ μας βοήθησες να το κατορθώσουμε. Είσαι γλάρος, και πρέπει να ακολουθήσεις τον προορισμό των γλάρων. Πρέπει να πετάξεις. Όταν θα τα καταφέρεις, Καλότυχη, σε βεβαιώνω πως θα είσαι ευτυχισμένη, και τότε, τα αισθήματά σου για μας, και τα δικά μας για σένα, θα ’ναι πιο έντονα και πιο όμορφα, γιατί θα ’ναι μια αγάπη ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικά πλάσματα»…
